یادداشتی از سید مجتبی رضوی، نایب‌رئیس هیأت‌مدیره خانه صنعت، معدن و تجارت ایران و رئیس خانه صمت مازندران، در نشریه «اقتصاد کوشان» به مناسبت دهم تیر؛ روز ملی صنعت و معدن، روایتی است از مقاومت بی‌نظیر صنعت ایران در برابر تحریم، جنگ و سوء‌مدیریت، و در عین حال هشدار جدی نسبت به فرسایش تولید زیر بار تورم، جهش هزینه‌های انرژی و فساد ساختاری؛ یادداشتی که راه برون‌رفت را در بازطراحی حکمرانی اقتصادی و ارتقای نقش بخش خصوصی و مدیران متخصص جست‌وجو می‌کند.

سال‌ها توسعه صنعت فولاد ایران با افزایش ظرفیت تولید سنجیده می‌شد، اما امروزه نشانه‌های روشنی وجود دارد که ادامه این مسیر بدون تقویت بخش معدن به‌ ویژه در بحث اکتشاف؛ دیگر امکانپذیر نیست. اگر در گذشته دغدغه اصلی افزایش تولید فولاد بود؛ اکنون حفظ پایداری زنجیره تأمین مواد اولیه به مهمترین چالش این صنعت تبدیل شده است.

اقتصاد ایران بیش از آنکه از کمبود منابع رنج ببرد؛ از ناهماهنگی میان سیاست‌ها و ساختارهای تصمیم‌گیری آسیب دیده است. وقتی دولت و نظام بانکی هر دو در فرآیند خلق پول نقش دارند؛ طبیعی است اصلاح این دو بخش باید در نقطه آغاز اصلاحات اقتصادی قرار گیرد. بدون اصلاح ساختار دولت و ساماندهی نظام بانکی؛ نمی‌توان انتظار داشت سایر بخش‌های اقتصاد نیز به ثبات و کارآمدی پایدار برسند.

شرکت فولاد مبارکه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پیشران‌های صنعتی کشور، همواره نقشی فراتر از یک واحد تولیدیِ صِرف ایفا کرده است. این مجموعه در طول سال‌های فعالیت خود تلاش کرده تا نه‌تنها در حوزه تولید فولاد، بلکه در عرصه توسعه صنعتی، انتقال دانش و ارتقای فناوری نیز نقش‌آفرین باشد. امروز و در شرایط جدید کاری شرکت و پس از حملات ناجوانمردانه به زیرساخت‌های این شرکت، موضوع نوسازی و بازسازی بخش‌هایی از این مجموعه که در پی حمله اخیر آسیب دیده‌اند، به یکی از اولویت‌های اصلی کشور تبدیل شده، موضوعی که با نگاهی آینده‌محور و با هدف ارتقای سطح فناوری در دستور کار قرار گرفته است.

محدودیت اینترنت، دسترسی معدن‌کاران به بازارهای صادراتی را تضعیف کرده‌ است. کارشناسان معتقدند، ناپایداری زیرساخت‌های ارتباطی در حوزه‌های تجارت، فروش و تامین قطعات، موجب افزایش هزینه مبادله و کاهش رقابت‌پذیری شده ‌است. این اختلال به بنگاه‌هایی که وابستگی بیشتری به بازار‌های جهانی دارند، آسیب قابل‌توجهی وارد می‌کند.

اقتصاد ایران امروز در نقطه‌ای حساس ایستاده است؛ نقطه‌ای میان عبور از بحران و آغاز بازسازی. در شرایطی که صنایع بزرگ کشور زیر فشار جنگ، محدودیت‌های انرژی، اختلالات صادراتی و بی‌ثباتی اقتصادی فرسوده شده‌اند؛ شاید این سوال مطرح شود که دولت چگونه می‌تواند صنایع آسیب‌دیده پساجنگ را دوباره به مدار تولید بازگرداند؟

سعید فغانی –
در ماه‌های گذشته، زمانی که صدای شیپور جنگ از سوی آمریکا به گوش می‌رسید و رئیس‌جمهور متوهم‌شان از تمام ابزارهای جنگ روانی بهره می‌جست؛ مردم خاورمیانه از ورود ناوهای پر سر و صدای یانکی‌ها بیمناک بودند. در آن روزهای پرالتهاب، رهبر شهید با آرامش همیشگی خود نه از قدرت نظامی دشمن؛ بلکه از «بعثتِ مردم» و شکستِ غرورِ این ارتش‌ها سخن گفت.

سال ۱۴۰۴ را می‌توان یکی از پیچیده‌ترین و پرتنش‌ترین مقاطع اقتصادی ایران در سال‌های اخیر توصیف کرد؛ سالی که اقتصاد کشور هم‌زمان با فشارهای ساختاری، افزایش نرخ تورم، نوسانات شدید ارزی و التهاب در بازارهای مالی؛ با شوک‌های سیاسی و امنیتی تازه‌ای نیز روبه‌رو شد.

رشد سریع جوامع انسانی در سده‌های اخیر، منجر به استفاده هر چه بیشتر از منابع طبیعی در مسیر تکمیل فرآیند توسعه، و تأمین هر چه بیشتر رفاه گردید. بسط و ایجاد یک ارتباط معنادار میان توسعه، رفاه، عدالت، مسئولیت‌پذیری و فعالیتهای صنعتی و اقتصادی، در دهه‌های اخیر بیش از آنکه یک عامل روانی باشد به یک واقعیت عینی تبدیل شده است.

 فولاد مبارکه، به عنوان یکی از موفق‌ترین و پیشروترین شرکت‌های صنعتی ایران، در طول سه دهه فعالیت خود توانسته به جایگاهی ممتاز و اثرگذار در اقتصاد کشور دست یابد. این شرکت در سال‌های گذشته با کسب تندیس طلایی حمایت از مصرف‌کنندگان در سال ۱۳۹۵ و پنجمین تندیس زرین تعالی سازمانی در سال ۱۴۰۲، علاوه بر پیشگامی در صنعت فولاد، به نماد تعهد به کیفیت، رضایت مشتری و بهبود مستمر تبدیل شده است.