به گزارش پایگاه خبری «اقتصاد ملت» و به نقل از روابط‌عمومی شرکت توسعه معادن و فلزات؛ دولت هند قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ ظرفیت تولید فولاد خام را بیش از دو برابر افزایش بدهد و به ۴۰۰ میلیون تن برساند؛ در حالی که شدت انتشار گازهای گلخانه‌ای و وابستگی بخش فولاد به زغالسنگ را کاهش خواهد داد.
دستیابی به این اهداف نه تنها به سنگ‌آهن بیشتر؛ بلکه به سنگ‌آهن با کیفیتی که از فناوری‌های در حال تکامل فولادسازی هند پشتیبانی کند؛ نیاز دارد.
هند در سال مالی ۲۰۲۵ حدود ۲۸۹ میلیون تن سنگ‌آهن تولید کرد که آن را به چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان تبدیل کرد. این کشور یکی از بزرگترین منابع سنگ‌آهن در جهان را در اختیار دارد.
با این حال سهم فزاینده‌ای از منابع سنگ‌آهن هند شامل سنگ‌های معدنی با عیار متوسط و پایین است. علاوه بر این بسیاری از سنگ‌های معدنی هند حاوی مقادیر نسبتا بالایی آلومینا هستند که این مساله بهره‌وری کوره‌بلند را کاهش و مصرف انرژی را افزایش می‌دهد.
یک مطالعه نشان داد که هر یک درصد افزایش آلومینا، مصرف کک را ۲.۲درصد افزایش و بهره‌وری کوره‌بلند را ۴درصد کاهش می‌دهد؛ بنابراین با گسترش بخش فولاد هند، بهبود کیفیت سنگ معدن اهمیت پیدا خواهد کرد.
بهبود کیفیت سنگ معدن داخلی باید همچنان پایه و اساس استراتژی بلندمدت سنگ‌آهن هند باشد. بنابراین پرسش از اینکه آیا هند سنگ‌آهن کافی دارد یا خیر، به این تغییر می‌کند که آیا به سنگ معدن با کیفیت مناسب برای فناوری‌های فولادسازی دسترسی دارد یا خیر.؟
با توجه به اینکه تأمین‌کنندگان جهانی به طور فزاینده‌ای مواد اولیه مرغوب با درجه احیاء مستقیم و آهن سبز تولید می‌کنند؛ هند باید منابع سنگ‌آهن آینده را از دریچه فناوری، امنیت انرژی و رقابت‌پذیری صنعتی – نه صرفا هزینه – ارزیابی کند.
برزیل با توجه به منابع فراوان سنگ‌آهن با درجه خلوص بالا و تولید رو به رشد مواد اولیه با درجه احیاء مستقیم در موقعیت خوبی برای بهره‌مندی از تغییر هند به سمت فولادسازی با انتشار کمتر گازهای گلخانه‌ای قرار دارد.
