به گزارش پایگاه خبری «اقتصاد ملت»و به نقل از روابط‌عمومی شرکت توسعه معادن و فلزات؛ در حال حاضر دولت‌ها نیز تمایل کافی برای وضع قوانین، مقررات و مشوق‌های مالی لازم جهت جایگزینی زغالسنگ با انرژی‌های تجدیدپذیر در فرآیند تولید فولاد ندارند.
صنعت فولاد حدود ۸درصد از کل انتشار دی‌اکسیدکربن جهان را به خود اختصاص می‌دهد؛ بنابراین کاهش آلایندگی این صنعت برای دستیابی به اهداف انتشار صفر کربن تا سال ۲۰۵۰ ضروری است.
اگرچه شرکت‌های معدنی و فولادی از کاهش انتشار کربن سخن می‌گویند، اما اقدامات فعلی آنها بیشتر شامل بهبود بهره‌وری و استفاده از سنگ‌آهن با عیار بالاتر است؛ اقداماتی که تاثیر محدودی بر کاهش واقعی انتشار دارد.
هر گونه تلاش واقعی برای کاهش معنادار انتشار گازهای گلخانه‌ای شامل تغییر از زغالسنگ به هیدروژن و استفاده از برق تجدیدپذیر به عنوان منبع انرژی است؛ در حالی که تاکنون سرمایه بسیار کمی به تولید فولاد سبز اختصاص داده شده است.
به گفته ژونگ شائولیانگ معاون دبیرکل انجمن جهانی فولاد تاکنون فقط ۲۰میلیارد دلار برای توسعه تولید فولاد سبز سرمایه‌گذاری شده است. این میزان سرمایه‌گذاری تا سال ۲۰۳۰ تنها به ایجاد حدود ۷۱میلیون تن ظرفیت تولید فولاد سبز منجر خواهد شد که بخش عمده آن در اروپا قرار دارد.
در حالی که انتظار می‌رود، تولید جهانی فولاد تا آن زمان به حدود ۲میلیارد تن در سال برسد؛ سهم فولاد سبز کمتر از ۴درصد خواهد بود.
یکی از موانع بزرگ؛ نبود استاندارد جهانی برای تعریف «فولاد سبز» است. همچنین سازوکارهایی مانند مالیات کربن مرزی اروپا (CBAM) هنوز آنقدر گسترده نشده که بتواند صنعت را به سمت فولاد سبز سوق دهند.
بر اساس داده‌های انجمن جهانی فولاد، هزینه تولید فولاد به روش سنتی BF-BOF حدود ۴۰۰ دلار به ازاء هر تن است؛ در حالی که تولید فولاد با استفاده از هیدروژن تجدیدپذیر و برق پاک، بسته به محل تولید بین ۵۰۰ تا ۸۵۰ دلار به ازاء هر تن هزینه دارد.
برای پر کردن این شکاف هزینه‌ای، دولت‌ها باید یا روش‌های آلاینده را مشمول مالیات کنند یا به تولیدکنندگان فولاد کم‌کربن یارانه بدهند.
اما شواهد چندانی وجود ندارد که چنین سیاست‌هایی در آسیا – که بزرگترین تولیدکننده فولاد جهان و موتور اصلی رشد آینده این صنعت است – به طور گسترده در حال اجرا باشد.
کلاید راسل- ستون‌نویس رویترز در حوزه کالا و انرژی آسیا
