به گزارش اقتصاد ملت به نقل از روابط عمومی شرکت فولاد مبارکه اصفهان؛ حسن طاهری، کارشناس صنعت فولاد، با اشاره به بحث‌های مطرح‌شده درباره بازسازی یا انتقال احتمالی فولاد مبارکه، تأکید می‌کند که این موضوع بیش از آنکه یک تصمیم ساده اجرایی باشد، یک انتخاب پیچیده اقتصادی و زیرساختی است که می‌تواند مسیر صنعت فولاد کشور را برای دهه‌های آینده تغییر دهد.
وی معتقد است مقایسه میان اصفهان و بندرعباس در واقع مقایسه دو مدل کاملاً متفاوت توسعه صنعتی است. در اصفهان یک هاب صنعتی شکل‌گرفته با زنجیره کامل تولید، نیروی انسانی متخصص و زیرساخت‌های تثبیت‌شده است که جابه‌جایی یا حذف آن عملاً به معنای از بین بردن یک اکوسیستم صنعتی چند دهه‌ای خواهد بود. در مقابل، بندرعباس از نظر دسترسی به آب، انرژی و موقعیت صادراتی یک مزیت راهبردی جدی دارد، اما فاقد زیرساخت‌های آماده و شبکه تأمین شکل‌گرفته در مرکز کشور است.
طاهری با اشاره به چالش آب در اصفهان، این موضوع را یکی از فشارهای اصلی بر صنایع فولادی می‌داند، اما همزمان تأکید می‌کند که انتقال کامل چنین مجموعه‌ای نه تنها پرهزینه است بلکه از نظر زمانی و اجرایی نیز با ریسک‌های بسیار بالا همراه خواهد بود. او توضیح می‌دهد که صنایع فولادی بزرگ معمولاً به جای انتقال کامل، به سمت ایجاد ظرفیت‌های مکمل در مناطق ساحلی حرکت می‌کنند تا هم از مزیت آب و صادرات بهره ببرند و هم زیرساخت‌های موجود را از دست ندهند.
این کارشناس فولاد در ادامه به مسئله هزینه‌های سرمایه‌گذاری اشاره کرد و گفت: ساخت یک مجتمع فولادی جدید در بندرعباس نیازمند ایجاد کامل زنجیره لجستیک، حمل‌ونقل، تأمین مواد اولیه و نیروی انسانی است؛ موضوعی که می‌تواند هزینه اولیه پروژه را به‌طور قابل توجهی افزایش دهد. در مقابل، توسعه در اصفهان هرچند با محدودیت منابع آب مواجه است، اما به دلیل وجود زیرساخت‌های آماده، در کوتاه‌مدت اقتصادی‌تر به نظر می‌رسد.
طاهری در پایان گفت: تصمیم منطقی برای آینده صنعت فولاد کشور نه در حذف یک قطب و جایگزینی آن با قطب دیگر، بلکه در بازتعریف نقش هر منطقه در زنجیره تولید است. به باور او، آینده صنعت فولاد ایران در گروی یک مدل ترکیبی است که در آن اصفهان به‌عنوان مرکز تولید و فناوری حفظ شود و بنادر جنوبی نقش تقویت‌کننده صادرات و توسعه ظرفیت‌های جدید را بر عهده بگیرند.
