به گزارش اقتصاد ملت به نقل از روابط عمومی شرکت فولاد خوزستان؛ هرچه رفتیم جلوتر، اوضاع پیچیده‌تر شد و تنها موردی که رعایت نبود، قانون جنگ بود! مدرسه‌ی ابتدایی را که زدند، خانه و کاشانه و بازار را هم زدند. باور می‌شود که بیمارستان را هم زدند؟
آن‌ها حتی به بیمار هم رحم نکردند!
رفتیم جلوتر زمزمه دشمن برای یورش به زیرساخت‌ها به گوش رسید! آخه لامرورت‌ها اینجا‌هایی که تا الان هدف قرار دادید، همه و همه طبق قوانین بین‌الملل همان‌هایی که خودتون نوشتید و همه‌جا هم جار می‌زنید، حمله به مراکز غیرنظامی ممنوع است!! اما دشمن آمریکایی صهیونیستی انسانیت را نشانه گرفته و خوی ددمنشانه را بیش از پیش عیان کرد و به مراکز تولیدی هجوم آورد.
جایی که معیشت هزاران خانوار به آن گره خورده است. جنایت دیگری در برابر دیدگان بسته‌ی مدعیان دروغین حقوق بشر رقم خورد و صدایی بلند نشد!
هفتم فروردین ماه ۱۴۰۵، در حالی که زیر آتش و بمباران، فولادمردان مانند روزهای دیگر مشغول تولید بودند، آنی آسمان تیره و تار شد صدای اصابت موشک‌ها زمین و زمان را به هم دوخت. کمک در راه است، سوار بر موشک رهسپار آسمان ایران شد، این بار در شرکت فولاد خوزستان آوار شد. چرخ تولید در این مجموعه عظیم صنعتی از حرکت باز ایستاد. در میان دود و آتش کارگران به این طرف و آن طرف می‌دویدند. این دیگر جنگ نیست، جنایت است! جنگ هم قانون دارد.
“شاید صدای تولید برای چند صباحی به خاموش شود، اما موضوعی که دشمن از آن غافل بوده است، اراده‌ی آهنین و خلال‌ناپذیر فولادمردان در برگشت به حالت قبل و چه بسا بهتر از آن است.”
دستانی که پولاد سخت را به هزاران شکل تبدیل می‌کند. برای بازسازی دست‌مان را پیش هیچ‌کس دراز نمی‌کنیم و همان‌گونه که فولاد شادگان را احداث کردیم و همان‌طور که زمزم سه، بزرگ‌ترین کارخانه تولید آهن اسفنجی کشور را ساختیم، فولاد خوزستان را از نو می‌سازیم!
از ۲۸ اسفند ۱۳۶۴ (تاریخ بمباران هوایی شرکت فولاد خوزستان در دفاع مقدس ۸ ساله) تا هفتم فروردین ۱۴۰۵، هزاران موشک به سمت فولاد خوزستان شلیک شد، از جنگنده و از تحریم. شاید خرابی به بار آمد، شاید چرخ تولید را کُند کرد، اما اراده‌مان را صدچندان شد و خودباوری و ما می‌توانیم در وجودمان نهادینه شد. نتیجه آن شد که امروز ایرانیان با صلابت و استوار یکی در میدان جنگ و دیگری در میدان تولید، یکی با موشک سجیل و خرمشهر و دیگری با تولید پایدار، یکی در میدان دیپلماسی و دیگری در کف خیابان، دنیا را متحیر و دشمن را ناامید می‌کنند.
